Liefde leren zien

Liefde vinden, liefde zien.

In het begin is er verliefdheid.Die roze wolk. Alles voelt vanzelf. Intens.

Magisch. Super, super, super.

We kijken naar elkaar met zachte ogen. Er is verlangen, nieuwsgierigheid, plezier.

De liefde lijkt moeiteloos.

Maar verliefdheid evolueert. Dat weten we allemaal. Ze verdiept, wordt rustiger, minder explosief, meer geworteld.  En precies daar begint iets nieuws: échte liefde.

Liefde is een keuze, een handeling, een afstemming.

Het probleem is zelden “geen liefde”

In veel relaties praten we niet genoeg.We verwachten dingen van elkaar. We hopen dat de ander het “wel zal aanvoelen”. Maar liefde zonder taal, zonder afstemming wordt snel misverstaan en mondt vaak uit in frustratie langs beide zijden.

In de relationele psychologie verwijs ik graag naar de theorie van”afstemming”. We kennen het vooral in een lichamelijke context — “Mag ik je hand vasthouden?” “Is dit oké voor jou?” — maar in wezen gaat het over voortdurende afstemming.

Liefde is blijven checken.

• Is dit wat jij nu nodig hebt?

• Voelt dit voor jou als liefde?

• Mag ik er op deze manier voor je zijn?

• Wat heb jij nu nodig?

Een herkenbaar verhaal

Een koppel kreeg hevige ruzie.

Zij was zwanger en wilde , na een dag werken, samen ontspannen,. Hij kwam thuis, at snel iets en ging meteen verder werken aan de babykamer.

Botsing.

Zij verlangt verbondenheid via samen zijn.Hij wilde die babykamer klaar hebben.

Ze voelden zich beiden niet gezien.Tot ze begonnen te praten.

Wat bleek?

Voor haar was rust essentieel. Rust en verbinding waren niet zomaar een verlangen — ze waren belangrijk voor het welzijn van de baby die in haar buik groeide. Ontspannen samen zijn, naast elkaar zitten, een film kijken, zijn arm rond haar voelen… Dat gaf haar veiligheid, verbinding, zachtheid, die ze uistraalt naar de baby via hormonale weg.

Voor hem was liefde iets anders.Hij wilde bouwen. Zorgen. Voorzien.

Zijn behoefte lag bij veiligheid en zekerheid creëren. Een nest maken. Zorgen dat alles klaar was voor hun kindje. Hij had ruimte nodig om daaraan te werken, om tastbaar bij te dragen. Dat gaf hem betekenis. Dat was zijn manier om liefde te tonen.

Ze gaven allebei liefde.Maar herkenden elkaars taal niet.

En toen ze het uitspraken, viel de spanning weg. Er kwam zachtheid. Begrip. Een glimlach.

Hoe drukken jullie je liefde uit? Liefde leren zien

Misschien is dat wel de kern:kunnen we de liefde van de ander zien?

Niet alleen voelen wat wij tekortkomen,maar ook herkennen wat de ander probeert te geven.

Soms toont liefde zich in nabijheid.Soms in zorgende daden.Soms in rust.Soms in bouwen.

Wanneer we uitspreken:

• Hoe geef ik liefde?

• Hoe ontvang ik ze het liefst?

• Wat heb ik nu nodig?

dan ontstaat er ruimte.

Liefde wordt dan geen strijd om gelijk,maar een zoektocht naar afstemming.

Een uitnodiging

Misschien is liefde uiteindelijk dit:

Ik wil jou begrijpen.Ik wil mij laten kennen.Ik wil blijven afstemmen.

Niet één keer bij het begin in de verliefde fase.Regelmatig. Telkens opnieuw.

En soms begint het met één eenvoudige vraag:

En soms is een kleine zin genoeg om een ruzie te ontmijnen:

“Wat bedoelde jij hiermee?”“Wat had jij nu nodig?”“Hoe kan ik je liefhebben op een manier die jij voelt?”

En ja — het is moedig om daar ruimte voor te maken.

Dat gesprek kan alles veranderen.

Praten over waarden, wat ons passioneert in het leven, zijn waardevolle gesprekken die ons dichter bij elkaar brengen.

Die eerlijkheid en openheid met elkaar delen is zo belangrijk. Zwijgen omwille van de lieve vrede is niet altijd de beste optie.

Elkaar missen

Voel je dat jullie elkaar graag zien,maar elkaar toch missen?

Misschien hoeft er niets “stuk” te zijnom toch samen even stil te staan.

Wil je samen onderzoeken hoe jullie liefde eruitziet kan zien? En hoe ze weer kan stromen?

Met liefde,

Carolina Oerlemans